سریال سووشون از شاهکار ادبی تا سریالی جنجالی
سریال «سووشون» که بر اساس رمان ماندگار سیمین دانشور ساخته شده، با وجود بودجه کلان و ظرفیت بالای داستان، نتوانسته به اثری ماندگار در شبکه نمایش خانگی تبدیل شود. این پروژه به جای بهرهگیری از ظرفیتهای عمیق رمان، با نمایش صحنههایی چون رقص زنان و حاشیهسازی، بیش از آنکه به کیفیت هنری توجه کند، به دنبال جذب مخاطب از مسیر جنجال بوده است.
منتقدان میگویند سریال بهجای تمرکز بر شخصیتپردازیهای پیچیده و بازنمایی جامعه ایران در جنگ جهانی دوم، به سکانسهای سطحی و پرحاشیه روی آورده و عملاً از یک اثر فرهنگی به محصولی تجاری و زرد تنزل یافته است.
قبحشکنی و پیامدهای اجتماعی
تکرار نمایش صحنههای رقص در «سووشون» از سوی برخی کارشناسان بهعنوان قبحشکنی فرهنگی تعبیر میشود؛ روندی که به مرور مرزهای اخلاقی در رسانه را کمرنگ کرده و هنجارهای گذشته را در ذهن مخاطب بیاعتبار میسازد. به باور جامعهشناسان، چنین آثاری بهجای ترویج ارزشهای اصیل، الگویی نادرست از موفقیت مبتنی بر جنجال را به نسل جدید آموزش میدهند.
نقش ساترا و بحران نظارت
نقش ساترا در صدور مجوز برای پخش مجدد این صحنهها نیز محل بحث است. نهادی که پیشتر بر توقیف سریال بهدلیل همین حواشی اصرار داشت، اکنون با مجوزدهی به پخش آن، اعتبار خود را زیر سؤال برده و مرز میان تولیدات رسمی و غیررسمی را کمرنگ کرده است.
نماد یک شکست فرهنگی
در نهایت، «سووشون» نهتنها در اقتباس و روایت، بلکه در سطح فرهنگی و اجتماعی نیز ناکام توصیف میشود؛ نمونهای از شکاف میان ظرفیتهای ادبی ایران و ضعف در تولیدات نمایشی. منتقدان بر این باورند که این سریال بهجای ارتقای فرهنگ، به چرخهای از حاشیهسازی و تضعیف هنجارهای اجتماعی دامن زده است.
